01-07-2004 - Ze was voorbestemd topvrouw te worden van ict-bedrijf Pink Roccade, maar koos tot veler verbazing een jaar geleden voor de overstap naar Ziekenhuis Hilversum. Claudia Zuiderwijk: vastbesloten lak te hebben aan macht, geld en status.
Ze heeft de vuurdoop bij Ziekenhuis Hilversum doorstaan. Na het eerste jaar is ze inmiddels "helemaal geland". Aan de muur in haar vrolijk geverfde werkkamer hangt een trofee die ze van plan is door het leven mee te nemen: een poster met ‘Think Pink’. Want dat is niet iets exclusiefs voor Pink Roccade, het is haar levensstijl geworden: Anders Denken.
Op haar 31ste bereikte ze haar tot dan toe hoogste ambitie: ze werd directeur van het opleidingsbedrijf binnen Pink Elephant. Sindsdien is ze van de drang om carrière te maken verlost. "Ik hoef me niet zo nodig meer te bewijzen, ik wil dingen doen die iets toevoegen aan mijn leven."
En zo verliet ze op haar 41ste dwars tegen de verwachtingen in de ict-sector en stortte zich met huid en haar in de wereld van patiënten, medisch specialisten, verpleegkundigen, voedingshygiënisten en schoonmakers. En het bevalt haar wel. "Het is een uitdaging om een ziekenhuis te runnen met medisch specialisten die allemaal intelligent zijn en heel goed weten wat ze willen." Wil ze iets veranderen, dan moet ze met argumenten komen en draagvlak verwerven. "Daardoor duurt besluitvorming hier wat langer dan in het bedrijfsleven, maar het levert wel kwaliteit en soms heel nieuwe gezichtspunten op. Ik moet erbij zeggen: tien jaar geleden hadden het ziekenhuis en ik niet bij elkaar gepast, maar er is nu zoveel in ontwikkeling dat het heel goed matcht. Er komt concurrentie in de zorg en dat betekent een enorme omschakeling. Daarbij is mijn ervaring in het bedrijfsleven heel nuttig."
Maar waarom een ziekenhuis?
"Toen ik veertig werd, bedacht ik dat ik in mijn leven meer wilde hebben gedaan dan alleen in de ict-sector werken. En wat komt dichterbij mensen dan het ziekenhuis, met alles wat zich daar afspeelt rond leven en dood? Het gaat hier over primaire zaken. Als we in een overleg zitten, kan een arts worden opgepiept voor een noodgeval en dan gaat hij meteen. Dat vind ik heel mooi. Mensen werken hier met passie en toewijding. Het gaat hier niet om winnen of de beste zijn zoals in de ict-branche, maar om kwaliteit en zo goed mogelijke zorg. Het gaat mensen hier niet zozeer om het geld dat ze verdienen, wat gelukkig niet meer zo slecht is, maar vooral om de inhoud van het werk. Daar heb ik respect voor."
Wat bent u voor leider?
"Ik ben heel open en direct. Als ik iets te zeggen heb, verpak ik dat niet in bloemrijke taal. Als het moet, kan ik keihard zijn. Wanneer iemand niet functioneert en daarin – na coaching - niet verbetert, vind ik dat we afscheid van elkaar moeten nemen. Ik ben niet iemand die buldert, maar mensen zeggen dat ik confronterend kan zijn. Ik ben geen formeel hiërarchisch leider, wel enorm resultaatgericht en gefocust. Ik word helemaal ibbelig als ik zie dat mensen met van alles en nog wat tegelijk bezig zijn. Dan vraag ik me direct af: waar leidt dit nu eigenlijk toe?"
"Het probleem van het ziekenhuis is dat de overheid, bijvoorbeeld bij monde van de inspectie, veel te veel voorschrijft. Niet alleen de uitkomsten en de indicatoren, maar ook de processen en de werkwijze. Geef ziekenhuizen in vredesnaam meer vrijheid om op hun eigen manier resultaten neer te zetten en daarmee onderscheidend te zijn van elkaar! We hebben hier wel 40 projecten op het gebied van kwaliteitsverbetering. Dat is ondoenlijk. Ik wil een jaarplan met een beperkt aantal doelstellingen die we binnen een paar jaar kunnen bereiken. Daar werken we aan. Dat verbindt mensen aan elkaar en aan de organisatie. Ze hebben me in het begin wel eens teruggefloten omdat ik te snel ging, maar op het punt van focus is het ziekenhuis blij met me. Het geeft meer rust in huis."
Hoe laadt u zichzelf op?
"Op inhoud. Ik ga met plezier naar mijn werk, ben een gepassioneerd mens. Als mensen met goede ideeën komen, word ik enthousiast. Tussen mijn werk en mijn privé-leven heb ik een goede balans gevonden. Ik werk vier dagen en ben drie dagen thuis voor mijn kinderen. Die zijn nu vier, zeven en negen jaar. Op vrijdag ben ik alleen bereikbaar in noodgevallen en iemand die me belt moet eerst maar eens uitleggen dat dat het geval is."
"Ik heb een druk en intensief leven. Er zijn momenten dat ik me net een afgekloven bot voel. Soms denk ik: ik wil wel eens rust. Ik sport twee keer in de week om ook fysiek bezig te zijn en in de weekenden werk ik graag in de tuin. En ik lees graag. Ik ben nu bezig in Sleuteloog van Hella Haasse. Als ik lees, sluit ik me helemaal af en dat ontspant me geweldig."
"Werk is voor mij heel belangrijk, maar gezondheid, goede relaties en het geluk van mijn kinderen zijn als het erop aankomt natuurlijk nog veel belangrijker. Zonder kinderen zou ik een neiging tot verslaving aan mijn werk hebben. Dat zit vast wel in mijn genen. Ik zou me op het werk doodrennen. Maar nu kan ik het werk relativeren. Als je begínt te denken dat je heel belangwekkend bent, brengen kinderen je daar wel weer van af. Vandaag bijvoorbeeld is het ‘juffendag’. De oudste twee moesten vanmorgen geschminkt worden als piraat en heks. Niets belangrijkers dan dat, dat begrijp je. Dat helpt me alles te relativeren en houdt het leven luchtig."
"Vier dagen werken moet voor iedereen in elke functie mogelijk zijn. Als je die promotie alleen maar kunt krijgen als je vijf dagen blijft werken, moet je eens nadenken of je wel goed genoeg bent voor die baan. Want als je echt zo goed bent, wil het bedrijf je ook wel voor vier dagen. De grote vraag is dus wat je echt wilt en wat je ervoor over hebt."
Onafhankelijk
"Mijn moeder heeft mijn broer en mij geleerd om onafhankelijk in het leven te staan. Ze wilde dat wij verder zouden komen dan zij. Ze kreeg haast een hartverzakking toen ik zei dat ik in verwachting was. ‘Claudia, is dat iets voor jou?’ Nu vindt ze het wel eens jammer dat ik niet een dochter ben die zomaar op een ochtend kan komen koffiedrinken. Ze is natuurlijk trots op wat ik heb bereikt, maar er komt ergens een moment dat je de verwachtingen van je ouders van je moet afschudden. Je moet ermee ophouden de beste dochter van je moeder, het beste meisje van de klas, de beste vrouwelijke manager te willen zijn. Je moet doen wat je zelf wilt. Daarom heb ik ook de keus voor het ziekenhuis gemaakt. Al was iedereen verbijsterd, het gaat erom dat het voor mij als een goede keus voelt. Er was een adviseur bij PinkRoccade die me goed kende en begreep dat ik dit wilde. Maar aan mensen die denken in termen van macht en positie is het moeilijk uit te leggen."
"Mijn levensfilosofie is: probeer jezelf te relativeren in je belangwekkendheid, houd het luchtig, kijk of je de goede drijfveren hebt. Het lijkt me vreselijk om op je zestigste terug te kijken en te zien dat je alleen voor macht, geld en status hebt gewerkt en niet voor de inhoud.
Dat wil ik mijn kinderen ook bijbrengen. Natuurlijk leer ik ze normen en waarden, maar verder mogen ze zijn wie ze zijn. Al zou mijn dochter een hockeytutje worden dat op haar twintigste trouwt en meteen drie kinderen baart, als dat is wat zij wil…", met een grijns: "dan moet ze dat doen. "Ik hoop dat ze dicht bij zichzelf blijven en zich niet te veel conformeren aan wat de maatschappij wil."
Zes stellingen voor Claudia Zuiderwijk
Eens of oneens
Het poldermodel is voorbij
"Filosofisch mee eens. Vanuit het idee dat je de problemen van 2004 niet met de werkwijze van acht jaar geleden kan blijven oplossen. Dus het is goed om de kussens af en toe op te schudden."
Scheepbouwer is momenteel de beste manager van het land (besloot de meerderheid van mkb-directeuren)
"Ik heb veel lof voor wat Scheepbouwer bij KPN heeft gedaan, maar zo’n etiket zegt me niets. Op grond van welke criteria word je dat? Van der Hoeven van Ahold heeft ook een paar keer die titel gehad, even later was hij die helemaal kwijt. Zou Scheepbouwer er heel gelukkig van worden?"
Ziekenhuizen die met verlies draaien, worden niet goed gemanaged (stelling van interim-ziekenhuisdirecteur Paul Sturkenboom)
"Er zijn natuurlijk wel eens moeilijke omstandigheden en de marges van een ziekenhuis zijn klein, omdat je er niet op uit bent om winst te maken. Maar als je als ziekenhuis een paar jaar achter elkaar met verlies draait, dan heb je inderdaad een managerieel probleem."
De overheid doet te weinig aan de jeugdwerkloosheid
"Het is te simpel om van de overheid te verwachten dat zij de banenmotor wordt. Laten we eens kijken wat de echte oorzaken van de jeugdwerkloosheid zijn. Is het onderwijs goed afgestemd op de arbeidsmarkt, hebben we een goed integratiebeleid? Daar heeft de overheid tot nu toe onvoldoende over nagedacht, maar de oplossing zal ook van het bedrijfsleven moeten komen."
Ziekenhuizen moeten met spoed pvc-vrij worden
"Ik ben zelf lid van Greenpeace en vind hun actie heel sympathiek. Maar als ziekenhuisdirecteur word ik er gek van. Want dat zou het zoveelste project binnen het ziekenhuis worden en we hebben er al zoveel. Het is een nieuw schot hagel. Ik werk liever met een jaarplan waarin we óók aandacht besteden aan het milieu dan aan een stuk of veertig projecten tegelijk."
Niets is zo deprimerend als een grijze regendag
"Ach, het is een mooie dag om hier te zijn, het is eigenlijk de beste plek van de wereld. Ik voel in ieder geval niet de verleiding om op een terras in de zon te zitten."
Curriculum Vitae Claudia Zuiderwijk
| 1962 | Geboren in Bussum |
| 1987 | Afgestudeerd in Andragologie aan de Universiteit van Amsterdam |
| 1987 | Opleidingsfunctionaris IBM Nederland |
| 1989 | Marketing representative IBM Nederland |
| 1991 | Account manager Volmac Nederland |
| 1993 | Directeur Pink Elephant Education & Development |
| 1999 | Directeur Pink Elephant Finance |
| 2000 | Algemeen directeur PinkRoccade IT Management |
| 2002 | Lid hoofddirectie PinkRoccade Nederland |
| 2003 | Directeur Ziekenhuis Hilversum |
Corien Lambregtse
forum@vno-ncw.nl