'Ik keek recht in de loop van een pistool'

20-06-2013

De helft van ondernemers is de afgelopen drie jaar het slachtoffer geweest van criminaliteit. Dat blijkt uit onderzoek van Forum. Vaker dan ‘gewone’ burgers worden ze bestolen, bedreigd of zelfs gewapend overvallen. Is de politie er ook als je haar nodig hebt?

Jan Paul Kerkhof: Exploitant tankstation en autowasserettes B. Kerkhof en Zn

Verliest maandelijks zeker 1.000 euro door benzinediefstal


Ik moet leren leven met criminaliteit
‘Er wordt hier zeker vijftien keer per maand getankt zonder te betalen. Het kost me al gauw 1.000 euro per maand. Het is te belachelijk voor woorden. En wat zeggen ze dan? Plaats maar een slagboom. Nou, dat heb ik geprobeerd. Reden ze gewoon via de inrit naar buiten. Je moet leren leven met criminaliteit. Dat klinkt misschien niet goed. Maar als je je er niet overheen kunt zetten, heb je geen leven meer.’

‘Ik doe altijd aangifte. Helaas met weinig resultaat. Natuurlijk frustreert dat. Maar het is het enige dat ik kan doen. Het lucht ook wel weer op. Ik kan hier tegen een deur aan gaan staan schoppen, mijn medewerkers de huid vol schelden of met piepende banden naar huis rijden, maar daar heb ik alleen mezelf maar mee. Gelukkig kan het doen van aangifte tegenwoordig digitaal; vroeger moest je er voor naar het bureau en was je daar al gauw een uur of anderhalf mee kwijt.’

‘De meeste doorrijders zijn beroepscriminelen. Mensen die van klus naar klus trekken. Die rijden met een gestolen auto met ‘gratis’ brandstof naar Utrecht om daar een inbraak of overval te plegen en gaan dan weer verder. Alles wordt nu wel geregistreerd. Maar dan moet er wél recherchecapaciteit voor worden vrijgemaakt. En daar schort het nogal eens aan. Het is niet leuk om te horen dat ze even geen tijd voor je hebben omdat ze zich op iets anders moeten concentreren.’

‘In de zeldzame gevallen dat doorrijders wél worden opgespoord, zijn het vrijwel altijd mensen van de domme soort die denken dat ik niet zoveel moeite doe voor een tank brandstof. Het type calculerende burger met legale kentekenplaten op zijn auto. Zo iemand wordt dan thuis opgezocht. En dan krijg ik vervolgens een keurig briefje waarin staat wat voor straf de persoon in kwestie heeft gekregen. Leuk, maar daarmee heb ik mijn geld niet terug.’


Marco Honsbeek: Franchisenemer fast food restaurant

Is slachtoffer van een gewapende overval


Ik voelde me zo vernederd
‘Ik had ik weleens nagedacht over de risico’s van een overval. Maar ik werkte midden in een winkelcentrum. Er liepen daar altijd mensen rond, dus ik rekende er totaal niet op. Het was tegen sluitingstijd. Ik stond alleen in de zaak. Ik belde net met mijn vrouw om haar te vertellen dat ik op schema lag en op tijd thuis zou zijn. En ineens keek ik recht in de loop van een pistool. Toen ik nogal abrupt ophing, had mijn vrouw gelijk in de gaten dat er iets niet goed ging; zij belde direct met het landelijk alarmnummer. Maar de politie kwam te laat.’

‘Ik kreeg een tas onder mijn neus geduwd. Of ik ‘m wilde vullen met het geld uit de kassa. Shit, vergeten de kas af te romen, dacht ik nog. Wat een vernedering om zo de dagopbrengst te moeten afgeven. In een reflex pakte ik de lade uit de kassa en schudde ‘m leeg boven de tas. Ik hoopte dat er zo nog wat zou achterblijven. De overvaller was niet blij met mijn actie. Ik moest op mijn buik op de grond gaan liggen, met mijn handen in mijn nek. Ik had geen oogcontact meer en wist niet meer wat er ging gebeuren. Ik had het gevoel dat er maar weinig voor nodig was om het wapen te laten afgaan.’

‘De overvaller was even ongezien verdwenen als ie was binnengekomen. Kort daarna had ik iemand van het landelijk alarmnummer aan de lijn. Ik vertelde m’n verhaal. Waarop ze zei: ‘Blijf maar aan de lijn, we komen er aan.’ Toen de agenten er eenmaal waren, kwam de emotie. De afhandeling op het bureau duurde tot diep in de nacht. De volgende dag ben ik gewoon weer aan het werk gegaan. Maar ik voelde me zo vernederd, was zo kwaad, dat ik bij iedereen die binnenkwam stond te kijken of hij of zij misschien de dader was. Er zijn dagen overheen gegaan voordat ik zover was dat ik de knop kon omzetten, er een streep onder durfde te zetten. En toen belde Slachtofferhulp.’

‘De eerste opvang door de politie was goed. Ook daarna ben ik prima begeleid. De politie heeft de dader snel gegrepen, na een overval op een horecazaak hier in de regio. Ik ben nog lang schrikkerig gebleven. Dat overkwam me vooral als er iemand achter mij stond. Het voelt een beetje hetzelfde als na een aanrijding. Dan denk je als je op de rem trapt ook nog lang: Het gaat toch wel goed?’


Adrie van Arendonk: Directeur transportbedrijf P. van Arendonk & Zn

Raakte een vrachtwagen kwijt door diefstal


Ik heb zelf maar hulptroepen gemobiliseerd
‘Eind vorig jaar werd een auto van ons bedrijf gestolen. De chauffeur meldde me ‘s morgens vroeg dat zijn trekker weg was. Alleen de trailer stond er nog. Ik heb direct de politie gebeld om aangifte te doen. Maar de dame die ik aan de lijn kreeg, zei dat ik daarvoor naar het bureau moest. Dat kon alleen op afspraak. En de eerste mogelijkheid was pas de volgende dag. Nou, dan weet je dat je de auto allang de grens over is. Maar ik kon er niets aan veranderen.’

‘Nog dezelfde dag belde een chauffeur van een ander bedrijf me. Hij had onze auto zien staan op een industrieterrein in Best, voorzien van Duitse kentekenplaten. Ik belde gelijk met de politie in Eindhoven. Of ze mijn auto wilden veiligstellen. Vroeg de vrouw in de meldkamer me doodleuk of ik zelf even naar de auto wilde gaan om te bevestigen dat deze van mij was. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat de auto tegen de tijd dat ik in Best kon zijn, allang weg zou zijn. Maar ze volhardde; dit was nu eenmaal hun procedure.’

‘Ik besloot zelf maar hulptroepen te mobiliseren. Maar toen die in Best aankwamen, was de auto verdwenen. Ik heb het politiebureau gebeld met vraag of ze de KLPD wilden vragen of zij bij de grens wilden posten. Maar ik kreeg te horen dat ze daar niet aan konden beginnen. Later die avond deed mijn vader aangifte bij het bureau in Eindhoven. De man die de aangifte opnam snapte niets van de gang van zaken. Als de aangifte bij hem was binnengekomen, had hij direct een paar auto’s naar het industrieterrein gestuurd om de boel te blokkeren. Dan had ik mijn auto terug gehad en had hij waarschijnlijk de daders kunnen pakken. Dat is toch niet te geloven?’

‘In een van de politierapporten die ik later onder ogen heb gekregen, stond dat mijn melding is behandeld als de melding van een gestolen fiets. En daar is de regel dat iemand eerst zelf moet gaan kijken of het zijn fiets is. De politie ziet deze zaak als leermoment. Het heeft ons wel veel geld gekost. De waarde van de gestolen auto, 85.000 euro, heb ik vergoed gekregen. Maar niet de schade doordat ik het dertig dagen met een auto minder heb moeten doen. Ik ben nu bezig met een claim tegen de politie. Dat zal wel een kwestie van een lange adem worden. Maar het is het proberen waard. Deze kwestie heeft me tien jaar van mijn leven gekost.’ n

Naschrift: inmiddels loopt er een proef in Oost-Brabant, waarbij politie en RDW zijn betrokken. In het kader van die proef worden auto’s gesignaleerd als gestolen ongeacht of er al aangifte is gedaan.

Dit artikel komt uit de print Forum