Hans Biesheuvel: 'Ik ben nogal direct'

11-08-2011

Sinds 1 juni is ondernemer Hans Biesheuvel dé voorman van MKB-Nederland. Het is even wennen om in de spotlights te staan. En zijn mening in de krant terug te lezen. 'Ik ben geen man van fluwelen verhalen.'

Hij loopt een beetje onwennig rond in zijn kamer in de Haagse Malietoren, het hoofdkwartier van MKB-Nederland en VNO-NCW. Het is nog niet echt zijn domein. Veertien dagen nadat hij is begonnen als MKB-voorzitter, hangen de spotprenten van zijn voorganger Loek Hermans nog aan de muur. 'Ach, die hangen daar voorlopig goed', vindt Hans Biesheuvel (46). En trouwens, zo belangrijk is die inrichting helemaal niet. Dat is uiterlijk vertoon en daar heeft de selfmade ondernemer niets mee, zegt hij. 'Dit is de grootste werkkamer die ik ooit gehad heb.'

Af en toe kijkt hij zorgelijk naar buiten. 'Even checken hoe grijs het is.' Die avond gaat het Haagse Festival Classique (FC) van start, waarvan Biesheuvel penningmeester is. Maandenlang is er gebuffeld om de vijfde editie van het festival van de grond te krijgen. Hij is er zó trots op, heeft speciaal zijn FC-das omgedaan. Het zou toch zonde zijn als alles straks in het water valt. 'Morgen ontvang ik de koningin, een hele eer natuurlijk.'

Bij uw benoeming werd u 'een grote onbekende' genoemd. Wat zegt dat over u?
'Dat ik het de afgelopen twintig jaar goed gedaan heb. Ik ben geen man van feesten en partijen. Ben nooit op de voorgrond getreden en dat heb ik ook heel bewust niet gedaan. Als ondernemer staat je bedrijf voorop, niet jij. Zo ben ik ook opgevoed: hard werken en jezelf niet op de borst kloppen.'

U wilt het mkb meer op de kaart zetten, heeft u bij uw aantreden gezegd. Dat betekent dat u meer lawaai moet maken.
'Dat ben ik ook van plan.'

Alleen dat is niet uw natuur.
'Nee, dat klopt. Ik zal uit mijn comfortzone moeten komen. Dat is nieuw, spannend. Ik ben niet gewend me af te vragen wat iedereen ervan vindt. Als ondernemer zeg ik gewoon wat ik denk. Maar het krachtenveld waarin ik me als voorzitter van MKB-Nederland bevind, is anders. Daar zal ik rekening mee moeten houden.'

Waar begint u aan?
'Het is geweldig om iets heel anders te proberen. Bovendien vind ik dat het geluid van het mkb wel eens sterker mag klinken in Den Haag. Als echte mkb'er kan juist ik dat met enig gezag brengen. Daar hoef ik niet bekend voor te zijn.'

Wat u nu zegt, staat de volgende dag in de krant.
'Dat is wennen. Maar MKB-Nederland wilde graag een ondernemer als voorzitter en dat ben ik. Geen politiek gemasseerde man dus met fluwelen verhalen. Ik ben direct en niet altijd diplomatiek. Zo simpel is het. En ondernemers herkennen dat.'

'Het is overigens niet zo dat ik de afgelopen jaren achter de coulissen zat weggedoken. Ik ben als ondernemer, voorzitter van raden van commissarissen en aandeelhouder van verschillende bedrijven wel degelijk zichtbaar geweest. Ik durf te zeggen dat mijn kaartenbak tenminste net zo goed is als die van Loek Hermans. Alleen had niemand dat in de gaten.'

Biesheuvel noemt zich een echte Hagenees. Hij groeide op in de Vogelwijk, in de buurt van zee en komt uit een echt ondernemersnest. Zijn vader had een technische groothandel, zijn grootvader ook. Zijn moeder was de dochter van een juwelier. Voor zover hij weet, werkt niemand in zijn familie in loondienst. 'Daar zijn we allemaal veel te eigenwijs voor.'

Hard werken, altijd bezig zijn. Dat is wat de jonge Biesheuvel al vroeg wordt bijgebracht. Als hij een nieuwe fiets wil, moet hij daar zelf voor werken. 'Toen ik 12 werd, riep mijn vader mij bij zich. Hij zei me: 'Ik heb goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik je voortaan serieus ga nemen. Het slechte nieuws dat je van nu af gaat meewerken in de zaak.' Dat heb ik nooit als hard ervaren. Het was gewoon zo en ik ben er niet minder van geworden. Ik vertel mijn drie dochters die anekdote ook graag. Zij lachen me echt vierkant uit, want dat is zóóó ouderwets. Toch wil ik hen dat ook meegeven: dat je je verantwoordelijkheid moet nemen en je eigen boontjes moet kunnen doppen.'

Als zoontje van de baas in het bedrijf van zijn vader gaan werken, ziet Biesheuvel niet zitten. 'Voor mijzelf had ik het idee dat ik het dan zo verkeerd gedaan had in het leven.' Maar wat hij wel wil, weet hij nog niet. Eerst rondt hij zijn vwo aan het Vrijzinnig Christelijk Lyceum (VCL) maar eens af, de school voor nette jongetjes, zoals Biesheuvel het zelf noemt. 'Ik zat in de klas met de zoontjes van meneer Duisenberg en allerlei ministers. Het was een enorm leuke tijd, maar ook een wereld die ik niet altijd begreep. Mijn beste maatjes wisten op de middelbare school al in wat voor huis ze zouden wonen, welke auto ze zouden kopen, met wat voor vrouw ze zouden trouwen én hun carrière was al uitgestippeld. Daar heb ik me tegen afgezet.'

U paste daar niet tussen?
'Ik was in elk geval gewend de handen uit de mouwen te steken. Ben niet opgegroeid in een gezin waarin je ouders besloten wat je zou worden. Mijn ouders vonden dat je vooral zelf keuzes moest maken. Daar ben ik al jong heel zelfstandig van geworden. Ze hebben geen van beiden ooit gezegd: 'Je moet en zal in het bedrijf.' Ze hebben me allerlei kansen gegeven door me naar het VCL te sturen en me bij het deftige HBS te laten voetballen, maar verder moest ik het zelf weten.'

Na de middelbare school gaat Biesheuvel aan de slag als bode bij het toenmalige ministerie van Verkeer en Waterstaat (nu: Infrastructuur en Milieu). 'Ik wilde financieel onafhankelijk zijn.' Meteen al woont hij ook op zichzelf. 'Van mijn eerste salaris kocht ik een wasmachine. Dus ik ben nooit naar mijn moeder geweest voor een wasje.' Die onafhankelijkheidsdrang zit 'in zijn systeem' zegt Biesheuvel. Hij volgt in de avonduren een heao-opleiding en vier jaar later is hij net als zijn vader en grootvader zelfstandig ondernemer met een technische groothandel.

Had u iets te bewijzen?
'Misschien wel ja. Mijn vader en opa waren allebei ondernemer, razend eigenwijs en extreem dominant. Ik wilde wel laten zien: ja, ik kan het ook.'

Daar bent u trots op.
'Jazeker. Niet om mezelf op de borst te kloppen. Maar ik heb het wel gered. Op mijn 25ste had ik het bedrijf van mijn vader en grootvader overgenomen en 160 man personeel in dienst. En was me gelukt, waarin ze zelf nooit waren geslaagd: er één bedrijf van maken.'

Waren ze trots op u?
'Dat weet ik niet. Ze hebben het in elk geval nooit met zoveel woorden gezegd. Maar ik heb ooit een relatiegeschenk laten maken. Dat was een kistje met twee flessen wijn. Op de ene fles zat een etiket met het hoofd van mijn vader en op de andere dat van mijn opa. De eerste kistjes heb ik aan henzelf gegeven. Dat was de eerste keer in mijn leven dat ik ze een traantje heb zien laten.'

Dat u het 'familiebedrijf' twaalf jaar na de start verkocht, zal toch wel moeilijk hebben gelegen.
'Dat overkwam me. Ik was het helemaal niet van plan, maar werd benaderd door iemand die geïnteresseerd was en een goede prijs bood.'

Werd dat niet gezien als verkwanseling van het familiebedrijf?
'Nee, bovendien was het de zaak die ik had opgebouwd. Met de koop van de bedrijven van mijn vader en grootvader heb ik veel risico genomen. Het bedrijf van mijn opa zat in zwaar weer. Ik moest op de eerste dag na de overname meteen twintig man ontslaan. Iets dat ik nog nooit eerder had gedaan. En net toen ik het lek boven leek te hebben, ging mijn grootste klant, DAF, failliet. Acht ton down the drain. Daar heb ik wel slapeloze nachten van gehad: alleen maar schuld bij de bank. Angstaanjagend. Maar dat hardt je wel. Ik heb geleerd dat je de pijn meteen op tafel moet leggen en zorgen dat je ervan af komt. Beter kort hevig pijn lijden, dan lang doorzeuren.'

Op welk moment dacht u: 'Ik geef het op. Het is genoeg geweest.'
'Ik heb zulke momenten wel gehad na de verkoop van de Biesheuvel Groep. Ik investeerde inmiddels in mkb-ondernemingen. Bij een paar bedrijven waarin ik geld had zitten, is de klap van de financiële crisis zo hard aangekomen. Dat had ik niet zien aankomen. Dan is ondernemer zijn soms best een eenzaam vak. Achteraf heb ik mezelf wel verweten dat ik heb liggen slapen. Dat ik niet had gezien dat het ook zo, boem, anders kon gaan.'


Hans Biesheuvel
1965 Geboren in Den Haag
1984 Vwo Vrijzinnig Christelijk Lyceum, Den Haag
1984 Begint als uitzendkracht bij Verkeer en Waterstaat en studeert in de avonduren aan de heao
1988 Oprichting eigen technische groothandel
1990 Start Biesheuvel Groep na overname bedrijf vader en opa
2000 Verkoop Biesheuvel Groep
2001 Oprichting investeringsmaatschappij Habest Holding
2011 Voorzitter MKB-Nederland

Hans Biesheuvel is getrouwd en heeft drie dochters van 8, 11 en 17 jaar



Drie stellingen

Ik ben een straatvechter
'Er zit absoluut iets van een straatvechter in me. Ik zoek het gevecht op, ga het niet afwachten. Ik ben de baas en dat laat ik zien ook. Maar boos word ik niet snel.'

Ado Den Haag is mijn club
'Nee zeg. Ik heb twintig jaar bij de rivaal, HBS, gevoetbald. Oude 'vijanden' worden niet ineens dikke vrienden. Inmiddels draag ik ze wel een warm hart toe, maar fan ben ik van Feyenoord.'

Liever Bach dan Bob Jovi
'Zeker weten Bach. Ik ben geen muziekliefhebber, maar als ik muziek opzet, is het klassiek. Dat vind ik gewoon mooi. Daar kan ik heerlijk bij relaxen.'

Lees meer over
Dit artikel komt uit de print Forum