Zomaar een week in de wereld van 100.000

26-11-2018

Aart van der Gaag, commissaris ‘Op naar de 100.000 banen’ hoorde in één week positieve geluiden over vereenvoudiging van regels, stond verbaasd over een nogal creatief onderzoek naar werkgeverschap en loonkostensubsidie en mocht tijdens de uitreiking van de INC Awards een paar uur genieten van oprechte inclusie. Een impressie.

 

Veranderingen staan op til. Uit de boezem van SZW komen steeds meer berichten over vereenvoudigingen in de regelgeving, zowel voor werkgevers als werknemers. Loonkostensubsidie, jobcoachregelingen en ook de loonwaardemeting lijken simpeler te worden. Wajongers en anderen lijken meer vrijheid te krijgen om bij te verdienen of te studeren. Prima, dat lijkt me de goede richting! Nu is het wachten op de uitwerking. En daar krijgen allerlei werkgroepen een taak in. Dan wordt het link. De ervaring leert dat beleidsmedewerkers het vaak beter denken te weten dan de mensen uit de praktijk. Een veel voorkomend gevolg: een onmogelijk resultaat. We blijven waakzaam.

 

Groot nieuws? 

Nog iets anders. Vorige week verscheen het rapport Loonkostensubsidie, wie is de werkgever? Dit onderzoek naar werkgevers van mensen met loonkostensubsidie werd verricht in opdracht van Cedris. Dagblad Trouw trok uit het rapport de conclusie dat de overheid het fantastisch deed, eigenlijk nog beter dan het bedrijfsleven. Dit was toch wel gigantisch groot nieuws geweest, dus verbaasd bestudeerde ik het onderzoek.

 

Leugens, grove leugens en statistiek

Meteen kwam het beroemde citaat van Benjamin Disraeli naar boven: 'Er zijn drie soorten leugens: leugens, grove leugens en statistiek.' Werkelijk alles werd overhoop gehaald. Een kleine greep: ziekenhuizen vielen opeens in de categorie overheid, definities van het sociaal akkoord van 2013 klopten niet, mensen die uit de SW bij het bedrijfsleven zijn gedetacheerd tellen plotseling blijkbaar ook mee aan de overheidskant. Het onderzoek ging bovendien alleen over mensen uit de gemeentelijke kant van het verhaal en niet over de Wajong (een niet te verwaarlozen categorie van een slordige 80 procent van de plaatsingen tot nu toe).

 

Overheid blijft zwaar achter

Ik snapte het niet. Is het jalousie de métier? Waar is het nou voor nodig? De cijfers tot nu toe spreken voor zich: het bedrijfsleven overschrijdt de taakstelling en de overheid blijft zwaar achter. Wij willen dat de overheid het ook goed doet (daarom vinden we ook dat het quotum of een quotumboete niet geactiveerd moet worden). De 100.000 en 25.000 banen-projecten hebben dan een kans om goed te gaan samenwerken. Focus daar dan op!

 

INC Awards

En dan de andere kant. De uitreiking van de INC Awards in Huis ter Duin te Noordwijk. Er waren rond de 500 gasten: veel kinderen met het downsyndroom, veel supergemotiveerde ouders en vrijwilligers, veel in smoking gehulde, enthousiaste sponsors en werkgevers. Ik mag in de jury zitten. Om me heen een explosie van emotie en enthousiasme. Iedereen wint. Wint een genomineerde club niet, dan zijn de jongens en meisjes met down diep down. Maar een minuut later zijn ze alweer blij, want Anouscka van het andere team kennen ze ook. Iedereen gunt elkaar werkelijk alles. Dit was een feest van inclusie.

 

Toppunt van inclusie

Volledig uitgeput van alle positieve emotie verliet ik het hotel, maar gedurende vier, vijf uur mocht ik ervaren wat inclusie in het echt betekent. Sterker nog: deze avond liet het toppunt van inclusie zien. De hele week genoot ik nog na. Het kan dus wel. Wat een andere wereld dan die van papier, cijfertjes en beleidsnota's.

 

Aart van der Gaag
Commissaris 'Op naar de 100.000 banen'