Jacobus Cornelis van Marken
1845-1906) was naast Dirk Willem Stork een van de drijvende krachten achter de oprichting van de Vereeniging van Nederlandse Werkgevers (VNW) in 1899. Hij trad ook toe tot het eerste bestuur van de vereniging. Van Marken was oprichter en directeur van de Nederlandsche Gist- & Spiritusfabriek en stond bekend als idealist die probeerde de werk- en leefomstandigheden van zijn werknemers te verbeteren. Domineeszoon Van Marken startte in 1870, kort na zijn afstuderen aan de Polytechnische School, een bedrijf in Delft dat gist produceerde volgens een toen moderne methode. Hij begon meteen te experimenteren met het personeelsbeleid. Zelf een verwoed lezer - in zijn studentenjaren zelfs dichter - hechtte hij een groot belang aan alfabetisering van de arbeiders. De NG&SF kreeg daarom ook een leeszaaltje. Het idee voor het ambachtsschooltje had hij opgedaan bij zijn leverancier, de Machinefabriek Gebr. Stork & Co. In 1878 stelde hij, als eerste in Nederland, een personeelsvertegenwoordiging in - de 'Kern' - en kwam hij met een bedrijfsblad: De fabrieksbode
Deze vernieuwing kreeg veel navolging, onder andere van Dirk Willem Stork. Ook trof hij voorzieningen voor weduwen en ouden van dagen. Om zijn werknemers goede behuizing en een aangename leefomgeving te geven, zette hij een complete woonwijk op: het Agnetapark. In totaal riep Van Marken 107 verschillende sociale instituten in het leven. De pers was enthousiast over de aanpak van Van Marken. Maar de arbeidersbeweging was kritischer. Van Marken wist wat goed voor zijn personeel was. Hij trachtte het leven van zijn werknemers arbeiders te beheersen. Hij kon niet delegeren, met als gevolg dat hij herhaaldelijk overspannen raakte.
Ook collega-ondernemers hadden niet veel met Van Marken op, vooral niet na zijn openlijke steun voor een staking bij de textielfabriek van de gebroeders Scholten in Almelo. Familievriend en commissaris van de NG&SF Dirk Willem Stork was een van de weinigen die hem steunde. Maar zelfs die steun kalfde af toen rond de eeuwwisseling de kosten van de sociale regelingen de pan uitrezen. De commissarissen Stork en Marten Mees overwogen zelfs Van Marken als directeur te ontslaan. Zware overspannenheid van Van Marken voorkwam deze moeilijke beslissing. Binnen een jaar overleed hij.