11-03-2010 - Voor een zwevende kiezer is één ding erger dan verkiezingen: twee keer verkiezingen. Eerst lokaal, straks nationaal. Nóg erger: drie keer kiezen. Want ik moest lokaal een stem uitbrengen op de gemeente Rotterdam en op mijn deelgemeente Overschie.
Gewoon drie keer op de partij van je landelijke keuze stemmen, zou je kunnen zeggen. Maar alle landelijke kopstukken hebben mij de afgelopen weken op het hart gedrukt om vooral lokaal te kiezen, dus dat heb ik dan maar geprobeerd. Voor de gemeenteraad had ik het mezelf makkelijk kunnen maken door te kiezen tussen de twee kemphanen PvdA en Leefbaar Rotterdam. Maar dat gunde ik beide niet.
De deelgemeente was behulpzaam geweest met een dvd waarop de verschillende lijsttrekkers zichzelf en hun partijprogram presenteerden. Daar werd ik niet blij van. Ik zag weinig tot de verbeelding sprekende personen een verhaal afdraaien dat vooral ontleend leek aan het landelijke partijprogramma. Fijn dat GroenLinks het klimaatprobleem wil oplossen, maar kunnen we eerst even in Overschie beginnen?
Waar moet je als kiezer op af gaan: partij, programma of personen? Daar hadden we het maandagavond na de training over in de voetbalkantine. Want soms zijn er belangrijker zaken dan voetbal. Een teamgenoot zei voor een gevestigde partij te kiezen; dan weet je wat je krijgt en kun je rekenen op stabiliteit. Andere partijen hebben mooie praatjes, maar nooit regeringsverantwoordelijkheid gehad, stelde hij. Dat blijft natuurlijk zo als mensen gevestigd kiezen, kun je daar tegenin brengen.
Ik ben zelf geneigd om van de keuze op een partij af te zien als de personen aan de top me niet aanstaan. Maar met het Nederlandse aanbod kom ik dan niet ver. Nederlandse politici maken niet snel indruk als sterke leiders. Een Barack Obama is ver te zoeken. Die heeft het overigens ook niet gemakkelijk momenteel in de polls. De uitstraling van leiderschap brengt hoge verwachtingen met zich mee. Misschien is minder uitstraling toch beter; dan kan het alleen maar meevallen.
Zo bracht ik al twijfelend de verkiezingsdag door. Tegen sluitingstijd maakte ik de gang naar het stemlokaal, nog steeds zwevend. De vloer van de kerk waarin de stemhokjes stonden, voelde nogal hellend aan. Ik heb maar niet geprobeerd om dat politiek te duiden en snel gestemd. Two down, one to go.
Paul Scheer
scheer@vno-ncw.nl