26-01-2012 - Gabriella Rolli (47)
Nationaliteit: Italië
Functie: programmadirecteur vaccins bij Crucell
Hier sinds: 2011
‘De situatie in Italië was niet mijn eerste reden om naar het buitenland te gaan, maar heeft zeker meegespeeld. Ik was geen supporter van Berlusconi en ben blij dat hij van het politieke toneel is verdwenen. De technische regering die nu is aangesteld, heeft nog veel werk te doen.’
‘Ik heb me altijd onzeker gevoeld in Italië, met alle bureaucratie en gebrek aan service. Wat mij in Nederland zo aanspreekt, is de organisatiegraad en een hoog niveau van beschaving, respect en vrijheid. Ik ben nog steeds verbaasd als ik voorrang krijg in het verkeer. Ik kom tenslotte uit Italië. Nederlanders hebben een sociale houding die Italianen missen. Italianen zijn meer individualistisch.’
‘Maar als mensen kritiek hebben op Italië, voel ik me wel aangesproken. Er zijn ook veel goede Italianen. Het is niet alleen spaghetti-maffia-mandolino. Het is altijd makkelijk om kritiek te hebben zonder dieper in te gaan op de situatie. Nederland is ook niet alleen maar tulpen en marihuana.’
‘Ik had twee sollicitaties lopen: één in Nederland en één in België. Het werd Nederland vanwege het bedrijf, de mensen die er werken en de waarden die het uitdraagt. Zoals het helpen van mensen in ontwikkelingslanden. Mijn man, een Brit, werkt ook bij een farmaceutisch bedrijf. Dat is in Zwitserland gevestigd. Hij is zo vaak mogelijk hier, bij mij en onze zoon van 4, een adoptiekind uit China. We zijn een gemengd gezin en dat vind ik leuk. Van elke cultuur kun je iets leren.’
‘We zijn hier pas een half jaar, maar het plan is nu te blijven. Ik houd van de manier van leven hier. Tijdens mijn sollicitatiegesprek in februari was het grijs, regenachtig en mistig. Ik kon niets van het land zien. Maar Nederlanders leven hun leven, wat er ook gebeurt. Zelfs in de regen en als het donker is gaan ze winkelen en fietsen. Ze genieten van wat ze hebben.’
‘Het valt me ook op dat oudere mensen nog zelfvoorzienend zijn. Je ziet oude vrouwtjes op een scootmobiel met hun hondje in het mandje. Toen mijn ouders over waren, heb ik scootmobiels gehuurd. Dat zou in Italië niet mogelijk zijn.’
‘Ik kan niks negatiefs noemen, of het moet het eten en de taal zijn. En dan woon ik ook nog een keer in Oegstgeest, met een dubbele ‘g’. Aan de directheid moest ik wennen. Soms reageren Nederlanders agressief als je ergens anders over denkt dan zij. Ze zien dat als kritiek, terwijl het er mij om gaat dat niet alles zwart of wit is. Ik denk dat er veel nuances zijn.’
Paul Scheer
scheer@vno-ncw.nl